سلام به همه کسانی که رنگ عشق پر رنگترين رنگ زندگيشونه...
هميشه سر بلند باشيدممنونم که به من سر ميزنيد.
تنها صدای نويد بخش زندگی برای من همونيه که بهش ميگم عشق اون هم از رنگی واقعی ...
عشقی که جز اوج انسانيت تعريفی ازش نميدونم ولی ميدونم که منو بزرگ ميکنه ..
منی رو که هنوز اول راهم اما ميدونم بايد رفت..
شما هم بياييد .....همه دعوت شدن..

     خواهی که جهان در کف و اقبال تو باشد

                                  خواهان کسی باش که خواهان تو باشد

                                                 
چه عذاب بزرگی است
وقتي که من تمام تنهايی را
به دوش می کشم
و سخت ترين لحظه های انتظار را
با شکيبايی خود قسمت می کنم.
آرزوی محالی ست
درک دستهای تو
                 از انتهای تنهايی ستاره های چيده شده                    
و سفره های خالی احساس
که مهربانی سايه ها
رنگينش کرده است
تو حتی
از فکر اين عذاب هم عاجزی
و من هر روز
تحليل می کنم .....

بی تو هر گز

کاشکی دنیا واسه یک شب مال من بود
کاش نگات به هر کی جز من واسه یک شب قدغن بود

اگه اون چشمای نازت یه ضریحی داشت طلایی
اون قده دورش می گشتم که نشه پیداش جدایی

یادگاری می نوشتم پشت گلبرگهای قرمز
می نوشتم
                 عزیزم هر جا باشم بی تو هرگز

کاشکی دنیا واسه یک شب مال من بود
کاش نگات به هر کی جز من واسه یک شب قدغن بود

 

من با تمام جانم پربسته و اسیرم..

باید که با تو باشم در پای تو بمیرم........

   اين

او

شايد همان چهره ای باشد حک شده بر ديواره های دلم

راهی به سوی آرامش يا افسوس

شايد گنج يافته ام باشد يا بهايي که بايد بپردازم

او

شايد آوازی باشد از لبان تابستان

يا خنکايی ار سوی پاييز

مي تواند صدها چيز متفاوت باشد

هر آنچه يک روز کامل به همراه دارد

او

شايد ديو باشد...يا دلبر

خشک سالی... يا سالی که پر از خوشی هاست

که مي تواند هر روز را جنتي سازد يا جهنمي

او شايد آيينهء رؤياهاي من باشد

تصوير تبسمی افتاده بر تن جويبار

اوشايد هماني نباشد که از درون صدفش پيداست

او

همان لبان هميشه خندان ميان جمع

با چشمانی  شکوهمند و شرمسار

و کسي را نشايد ديدن بارش آن ابرهای بهار

او

شايد عشقی باشد، بي اميدي ادمه را

شايد به سويم آيد از طرف سايه های گذشته ها

آنگونه که به يادش بياورم تا روز پايانم

او

شايد دليل ماندنم باشد

"چرا" و "چونکهء" سؤال ماندنم

اويی که ميان روزهای سخت پيش رو، نگاهش خواهم داشت 

من

اشکها و خنده هايش را درونم جمع می کنم

و از همه شان يادگاری مي سازم برای خودم

آخر هرجا که او هست...بايد که باشم

معنای بودنم، تنهای تنها

اوست

او...تنها...او

 

براي او كه مي داند دوستش دارم....

 
     
                                 گاهی سخته گفتن آنچه درون ماست

                                 گاهی سخته قبول آنکه عاشق شدی 

                                 خدايا ديگر طاقت دوری وانتظارم نيست

                                  اگر بازهم ..........،اگر بازهم او........

                                 قلبم خسته است.....خسته تازه التيام يافته!!!

                                 آخر مگر تاکی؟کجا........

                                 می توان اين قلب خسته را وصله کرد؟؟؟

                                روزی می رسد که ديگر وصله بر آن نتوان کرد...

                                 آن وقت چه کنم،خدايا!!!

                                 می دانی که با توام ....با تو.......
                                                                      

برای من همچون غزلی هستی
 بسی عاشقانه و پاک
تو برای من دو چشم روشنی در شبهای تاريک بی پناه
چشمان تو آينه ايست روشن
همچون چشمه جوشانيست در قلب کويری داغ
وجود تو همچون پرنده ايست که بر درختی که سالهاست در کوير مرده اما ايستاده است .
مرا از عشق خود لبريز کن
وجود مرا از من تهی کن و لبريز از خود کن
ترا دوست می دارم ...

تنهايی نمی توانم
اما حالا تکيه بر شانه های تو
بهترين پناه است،
برای تاختن به قلب سياهی
و رسيدن به فردای سپيد آرزوها

روزمرگی هايم رنگ باختند و حالا تنها زمان از تو گفتن و از تو نوشتن است نه چيز ديگر...
اين قلبم است که من را به هر کجا می برد...اين بار هم می خواهم همراهش بروم و مرا می برد به سوی تو...و اما آخر راه نامعلوم...همين بودنت مرا کافی ست...گرچه شکستی ديگر برايم گران است...روحم زخمی ست تو مرهم باش و تو نيز قبول کردی، هميشه يادت می ماند؟...بودنت مرا کافی ست...و بودن هميشگی مرهمی جاويد...با من بگو اين خيالی بيهوده نيست.............................

و می دانم                              که

                   به دنبال کسی نباش که با اون زندگی کنی                  

             به دنبال کسی باش که بدون او نتونی زندگی کنی                

یه دل میگه برم  ... برم...
یه دلم میگه نرم ... نرم...
طاقت نداره دلم  ...دلم...
                                بی تو چه کنم ؟
پیش عشق ای زیبا...زیبا...
خیلی کوچیکه دنیا..دنی....
با یاد تو ام هر جا...هر جا....
                                  ترکت نکنم...

سلطان قلبم تو هستی ...تو هستی ...
دروازه های دلم را شکستی ...
پیمان یاری به قلبم تو بستی ...
با من پیوستی.....
اکنون اگر از تو دورم ز هرجا...
بر یار دیگر نبندم دلم را ...
سر شارم از آرزو و تمنا...
                                       ای یار زیبا...!!!

 

قايقی خواهم ساخت

خواهم انداخت به اب

دور خواهم شد... دور

دور خواهم شد از اين خاک غريب

که در ان هيچکسی نيست که در بيشه عشق

قهرمانان را بيدار کند

سهراب

 

                            

باز کن پنجره را..

و به مهتا ب بگو

صفحه ذهن کبوتر ابيست...خواب گل مهتابيست

ای نهايت در تو

ابديت در تو

ای هميشه با من

تو هميشه بودن

باز کن چشمت را

تا که گل باز شود

قصه زندگی اغاز شود

تا که از پنجره چشمانت عشق اغاز شود

تا دلم باز شود.. تا دلم باز شود

دلم اينجا تنگ است.. دلم اينجا سرد است

فصلها بی معنی .. اسمان بی رنگ است

سرد سرد است اينجا

باز کن پنجره را

باز کن چشمت را

گرم کن جان مرا

ای هميشه ابی

ای هميشه دريا

ای تمام خورشيد

ای هميشه گرما

سرد سرد است اينجا

باز کن پنجره را

ای هميشه روشن

باز کن چشم مرا....

ارديبهشت هم اومد.. اما.. بهار هنوز نيومد!!.. چقدر احساس سرما ميکنم..

                                                       

دبيران و عشق

نظر دبيران در مورد عشق:
دبير ديني:عشق يك موهبت الهي است.
دبير ورزش:عشق تنها توپي است كه اوت نمي شود.
دبير شيمي:عشق تنها اسيدي است كه به قلب صدمه نمي زند.
دبير اقتصاد:عشق تنها كالايي است كه از خارج وارد نمي شود.
دبير ادبيات:عشق بايد مانند عشق ليلي ومجنون محور نظامي داشته باشد.
دبير جغرافي:عشق از فراز كوه هاي آسيا تيري است كه بر قلب مي نشيند.
دبير زيست:عشق يك نوع بيماري است كه ميكروب آن از چشم وارد ميشود

 

                          

آن همه گفتم كه ميخواهمت ، اما
چه شنيدم جز آواز جدايی.

با سنگ برآن شيشه‌ی ديوار زدم ،
دار زدم ديده به در تا بگشايی.

پرواز خيالات شدم ، آب شدم ، ماه شدم ، سايه شدم تا تو بمانی.
و تودرسادگی‌ام سبز شدی ، ابر شدی ، نور شدی تا كه نمانی.

تصوير شدم در دل ديوار ولی تو ، چون باد گذشتی.
ديوار شدم ، راه شدم ، باز گذشتی.

من پنجره بودم و تو خورشيد نگاهم
آغوش گشودم ، شب تاريك شدی ؛ زرد شدی ؛ شاخه‌ی خشكيده شدی .

من قصه‌ی فرهاد نبودم كه تو در قصر نگاهش،
تا صبح خطوطم به دل كوه ، بخوابی.

من شاعر مهتاب نبودم كه تو در شعر صدايم ،
چون ابر بباری ؛

سهراب نبودم كه تو با خنجر كينت ،
تصوير عبوری شوی از صبح بهاری.

يك سينه صفا بودم و يك دوست كه از تو
ميخواست بمانی و بمانی و بمانی.

تابوت صداقت شده اين لايق نفرين ؛
يك قصه از آن دوست ، كه يك روز بخوانی.

باورم اين بود با هم سبز را معنا كنيم
يك حرف را بشكنيم و عشق را پيدا كنيم

                                                              



عشق،عشق می آفريند ...

عشق،عشق می آفريند       
                                 عشق زندگی می بخشد
زندگی رنج به همراه دارد 
                                   رنج دلشوره می آفريند
دلشوره جرات می بخشد  
                                 جرات اعتماد به همراه دارد
اعتماد اميد می آفريند   
                                   اميد زندگی می بخشد
زندگی عشق می آفريند    
                                   عشق،عشق می آفريند  

      واز عشق مردن سفريست به سوی خدا...

بگزاريد بگريم به پريشانی خويش..

                       که به جان امدم از بی سر و سامانی خويش

                                  غم بی همنفسی کشت مرا در اين شهر..

                                                       در ميان با که گذارم غم پنهانی خويش؟!...